NBA: Tej decyzji Doc Rivers żałuje najbardziej

Doc Rivers wejdzie do Koszykarskiej Galerii Sław im. Jamesa Naismitha jako mistrz NBA i szósty trener w historii pod względem liczby zwycięstw w sezonie zasadniczym. Gdy jednak został zapytany o decyzję, którą najchętniej by cofnął, nie wskazał żadnego z dziesięciu przegranych meczów numer siedem. Jego myśli wróciły za to do 2013 roku i odejścia z Boston Celtics.

Nowa promocja w oficjalnym sklepie NIKE! Jest 25% zniżki na wybrane produkty przy zakupach za minimum 220 PLN. Rabat zostanie naliczony automatycznie podczas składania zamówienia. Promocja trwa do piątku 28 sierpnia do godz. 9:00. Link do wyprzedaży – https://tidd.ly/4zkD4QV

– Zlekceważyłem to, jak znakomitą sytuację miałem w Bostonie. Uznałem, że coś takiego można po prostu stworzyć gdziekolwiek indziej. To był mój błąd – przyznał Doc Rivers. To wyjątkowo szczera refleksja człowieka, który po rozstaniu z Boston Celtics prowadził jeszcze Los Angeles Clippers, Philadelphia 76ers i Milwaukee Bucks, wygrał ponad 1100 meczów sezonu zasadniczego i przez lata należał do najbardziej cenionych trenerów w NBA.

Rivers nie próbował powiedzieć, że odejście z Bostonu zrujnowało jego karierę. Przecież w Los Angeles również dostał zespół z ogromnym potencjałem – z Chrisem Paulem, Blakiem Griffinem i DeAndre Jordanem – a także znacznie większy wpływ na funkcjonowanie całej organizacji. Dziś jednak patrzy na tamtą decyzję inaczej. Jego zdaniem problem polegał na tym, że nie docenił, jak trudno jest znaleźć w NBA miejsce, w którym organizacja, zaufanie i odpowiedni ludzie tworzą razem coś wyjątkowego i mogą funkcjonować przez lata.

Rivers trafił do Bostonu w 2004 roku. Cztery lata później poprowadził Paula Pierce’a, Kevina Garnetta i Raya Allena do mistrzostwa NBA. Celtics wygrali wtedy 66 meczów w sezonie zasadniczym, a Doc udowodnił, że potrafi zarządzać szatnią pełną gwiazd o różnych charakterach i ambicjach.

Z czasem okazało się jednak, że siła tamtego zespołu nie tkwiła wyłącznie w nazwiskach na parkiecie. Boston miał właścicieli gotowych inwestować w drużynę, stabilną strukturę organizacyjną, Danny’ego Ainge jako partnera w podejmowaniu kluczowych decyzji i szatnię, w której każdy znał swoją rolę. Dziś Rivers nie boi się przyznać, że w tamtym momencie nie zdawał sobie sprawy, jak trudno będzie znaleźć podobne warunki poza Massachusetts.

Dlatego przejście do Clippers w 2013 roku wydawało się logicznym krokiem. Wielki rynek, młody i utalentowany zespół oraz „Lob City” ze wspomnianym wyżej trio wyglądały jak fundamenty kolejnego pretendenta do tytułu.

Niemal natychmiast okazało się jednak, że Rivers trafił z deszczu pod rynnę. W 2014 roku wybuchła afera z udziałem właściciela drużyny, Donalda Sterlinga. Po ujawnieniu jego rasistowskich wypowiedzi NBA nałożyła na niego dożywotni zakaz działalności w lidze, a klub znalazł się w centrum największego kryzysu w swojej historii.

– Po tygodniu powiedziałem jednemu z asystentów: „Mamy tutaj mnóstwo pracy”. To była najgorsza organizacja w całym sporcie, a problem zaczynał się na samej górze – wspominał Rivers.

Na parkiecie Clippers potrafili wyglądać jak drużyna gotowa na wielkie rzeczy. W sezonie regularnym regularnie należeli do czołówki Zachodu, ale pod wodzą nowego trenera ani razu nie dotarli nawet do finału konferencji. Najboleśniejszym symbolem tej epoki pozostaje 2015 rok i seria z Houston Rockets, w której CP3 i spółka roztrwonili prowadzenie 3:1.

Ogółem Rivers ma na koncie dziesięć przegranych siódmych meczów – najwięcej w historii NBA. To rekord, który łatwo przykleić do jego nazwiska, szczególnie po bolesnych porażkach w Los Angeles i Filadelfii. Sam zainteresowany nie próbuje jednak od tych wyników uciekać. Wie, że są częścią jego historii, ale nie pozwala, by przesłoniły jej resztę.

Bo ta historia jest znacznie bogatsza. 64-latek prowadził zespoły NBA przez 27 sezonów, wygrał 1194 mecze sezonu zasadniczego, co daje mu szóste miejsce w historii ligi, a w play-offach odniósł 114 zwycięstw – czwarty wynik w dziejach. No i jest też wisienka na torcie – mistrzostwo zdobyte z Celtics w 2008 roku.

Przed nim w klasyfikacji zwycięstw sezonu regularnego znajdują się wyłącznie Gregg Popovich, zmarły niedawno Don Nelson, Lenny Wilkens, Jerry Sloan i Pat Riley – wszyscy mający już swoje miejsce w Galerii Sław. To pokazuje skalę jego osiągnięć. Nie mówimy o trenerze, który przez kilka sezonów korzystał z wyjątkowo mocnego składu. Rivers przez niemal trzy dekady potrafił się utrzymać na najwyższym poziomie w zawodzie, w którym jedna zła seria może skutkowac utratą posady.

Jego historia zaczęła się zresztą od mocnego akcentu. Już w pierwszym sezonie na ławce Orlando Magic został wybrany trenerem roku. Jego zespół zakończył rozgrywki bilansem 41–41, choć przed sezonem Rivers usłyszał, że w rankingu 300 najlepszych zawodników NBA nie ma żadnego z jego podopiecznych. Zresztą sam nigdy nie przypisywał sobie całej zasługi za sukcesy.

– Nikt nie osiąga tego sam. Miałem wokół siebie rodziców, trenerów, asystentów i zawodników. Kiedy pisałem przemówienie do Hall of Fame, zrozumiałem, że tak naprawdę jest ono podziękowaniem dla wszystkich tych ludzi – mówił.

I właśnie dlatego jego historia z Bostonem tak dobrze pasuje do tego, co dziś mówi o swojej największej trenerskiej pomyłce. Doc przez lata budował swoją karierę dzięki ludziom wokół siebie, ale dopiero po odejściu z Celtics zrozumiał, jak wyjątkowe było środowisko, które wspólnie stworzyli.

W rozmowie Rivers wrócił także do ludzi, których spotkał na swojej trenerskiej drodze, a nie wszystkie te relacje były łatwe. Rajon Rondo był jednym z najważniejszych zawodników jego mistrzowskiego Bostonu, ale ich współpraca potrafiła być burzliwa. Dziś, już z perspektywy lat, emerytowany szkoleniowiec przyznaje, że z czterokrotnym All-Starem rozmawia częściej niż z większością zawodników, których prowadził.

Podobnie było z Tyronnem Lue. Kiedy kończył karierę zawodniczą w Orlando, Rivers dostrzegł w nim potencjał na przyszłego trenera. Zachęcał go, by po odwieszeniu butów na kołku zadzwonił i poprosił o miejsce w sztabie. Ten posłuchał. Dziś sam należy do cenionych szkoleniowców NBA i prowadzi Clippers, a jego były pryncypał może z satysfakcją patrzeć na jego drogę, wiedząc, że pomógł mu postawić pierwszy krok w trenerskiej karierze.

Zanim jednak sam na dobre usiadł na ławce trenerskiej, musiał jeszcze podjąć jedną ważną decyzję. Pomógł mu w tym Pat Riley, który namawiał go, by porzucił pracę w telewizji i spróbował swoich sił w roli trenera. Jak wspomniał starszego kolegę po fachu 64-latek: – Pat powtarzał mi: „Przestań tylko o tym mówić. Wejdź w to. Zacznij trenować.”

Teraz Rivers kończy swoją trenerską drogę z decyzją, której – jak sam mówi – nie zamierza już cofnąć. Po ostatnim sezonie w Bucks zrozumiał, że jest gotowy odejść nie tylko fizycznie, ale także emocjonalnie. Chce spędzać więcej czasu z rodziną i siedmiorgiem wnuków, mieć czas na dom, golf i życie, które nie jest podporządkowane terminarzowi NBA.

– Ludzie nie zdają sobie sprawy z tego, jaką cenę płaci rodzina. Ciągle cię nie ma. Wszyscy wokół ponoszą wyrzeczenia – podsumował swój wybór.

Niewykluczone, że Rivers wróci jeszcze do telewizji. Nie zamyka przed sobą tej możliwości, ale po 27 sezonach nie zamierza już szukać kolejnej ławki trenerskiej, kolejnego zespołu ani następnej szansy na udowodnienie, że tym razem wszystko może ułożyć się idealnie.

Być może właśnie to jest najlepszym podsumowaniem jego kariery. Mimo wszystko Rivers odchodzi z NBA z dorobkiem, którego nie trzeba już niczym udowadniać, a jednocześnie potrafi spojrzeć wstecz i powiedzieć: „Pomyliłem się”. Przyznaje, że nie docenił tego, co miał w Bostonie, i że dopiero z perspektywy czasu zrozumiał, jak trudno znaleźć podobne miejsce. W NBA, gdzie niemal każdą decyzję po fakcie próbuje się przedstawić jako element większego planu, taka szczerość jest czymś rzadkim.