Jayson Tatum i Jaylen Brown przez dziewięć lat byli fundamentem Boston Celtics. Zdobyli razem mistrzostwo NBA, wcześniej doszli do finału, a przez większość ostatniej dekady utrzymywali Boston w ścisłej czołówce Wschodu. Latem klub zdecydował jednak, że dalej nie będzie budować drużyny w ten sam sposób. Brown trafił do Philadelphia 76ers, a Celtics sprowadzili Paula George’a, wybory w drafcie oraz kilku doświadczonych zawodników. Brad Stevens tłumaczy, że Boston chce mieć więcej sposobów na wygrywanie. Teraz sprawdzą, czy rozbicie mistrzowskiego duetu rzeczywiście było warte ryzyka.
Rozstanie Jaysona Tatuma i Jaylena Browna trudno traktować jak zwykły transfer. Obaj grali razem od 2017 roku, wspólnie przechodzili przez kolejne porażki w play-offach, w 2022 roku doszli do finału NBA, a dwa lata później zdobyli mistrzostwo.
Jeszcze w poprzednim sezonie Brown przez długi czas prowadził drużynę, podczas nieobecności Tatuma, gdy ten wracał do gry po operacji ścięgna Achillesa. Kilka miesięcy później jeden z najważniejszych zawodników ostatnich lat w Bostonie został wymieniony do Philadelphia 76ers.
Podczas Media Day Tatum po raz pierwszy szerzej mówił o zakończeniu tej współpracy.
– To trudne. Jestem jednak wdzięczny za to, co razem osiągnęliśmy i za to, ile znaczył dla tego miasta i organizacji – powiedział.
Nie próbował przy tym udawać, że w NBA takie decyzje dotyczą wyłącznie aspektów koszykarskich. Przyznał, że po dziesięciu latach w lidze doskonale wie, jak dużą rolę odgrywają kontrakty, przyszłość organizacji i zwykły biznes.
W przypadku Celtics właśnie to było jednym z powodów zmiany.
Stevens uznał, że dotychczasowy model się wyczerpał
Brad Stevens tłumaczył przed rozpoczęciem obozu przygotowawczego, że dalsze budowanie zespołu wokół dwóch zawodników na maksymalnych kontraktach, którzy jednocześnie potrzebują dużej liczby posiadań, przestało wyglądać jak najlepsza droga na kolejne lata.
– Masz dwóch graczy na maksymalnych kontraktach i dwóch graczy z bardzo dużym usage (procent akcji drużyny kończonych przez danego zawodnika, gdy przebywa on na boisku). W pewnym momencie trzeba podjąć decyzję – mówił szef pionu sportowego Celtics.
Jego zdaniem obserwacja ostatnich play-offów doprowadziła w Bostonie do wniosku, że potrzebują oni głębszego i bardziej elastycznego zespołu. Stevens wielokrotnie używał latem słowa „optionality”, czyli możliwości wyboru różnych kierunków zarówno na boisku, jak i przy kolejnych ruchach kadrowych.
Wymiana Browna nie była więc prostą zamianą jednego skrzydłowego na drugiego. Celtics dostali za niego Paula George’a, wybory pierwszej rundy draftu w 2028 i 2031 roku, dwa wybory drugiej rundy oraz wyjątek transferowy. Latem do zespołu z Massachusetts dołączyli także Mitchell Robinson i Mike Conley Jr.
Boston poświęcił zawodnika młodszego i od lat związanego z organizacją, ale zyskał krótsze zobowiązanie kontraktowe George’a, dodatkowy kapitał draftowy i więcej możliwości dalszego przebudowywania drużyny.
Pytanie brzmi, ile stracił sportowo.
Paul George nie ma zastąpić Browna jeden do jednego
Najprościej byłoby założyć, że George po prostu zajmie miejsce Browna obok Tatuma. Sam zawodnik zdaje sobie jednak sprawę, że jego sytuacja jest inna.
Ma 36 lat i w ostatnich dwóch sezonach jego forma była mocno ograniczana przez problemy zdrowotne. Podczas Media Day mówił, że frustrowały go opinie, iż najlepsze lata ma już za sobą, bo jego zdaniem ostatnie słabsze sezony bardziej wynikały z kontuzji niż ze spadku możliwości.
Latem po raz pierwszy od kilku lat mógł przede wszystkim trenować, zamiast przechodzić kolejną rehabilitację. Zapewnia, że czuje się zdrowy i nadal potrafi grać na bardzo wysokim poziomie.
Nie oczekuje jednak roli, którą przez lata miał w Indiana Pacers, Oklahoma City Thunder czy Los Angeles Clippers. Już podczas prezentacji w Bostonie zaznaczał, że to Tatum jest pierwszą gwiazdą drużyny, a on chce pomóc mu wygrywać i wykorzystywać swoją wszechstronność jako drugi lub trzeci kreator.
To może być właśnie to, czego szukał Stevens.
Brown był znakomitym zawodnikiem, ale wraz z Tatumem tworzył duet dwóch skrzydłowych przyzwyczajonych do dużej liczby posiadań i samodzielnego kreowania rzutów. George może częściej grać bez piłki, bronić kilku pozycji, prowadzić pick-and-roll, rzucać z dystansu i pełnić różne funkcje zależnie od ustawienia.
Pod warunkiem, że pozostanie zdrowy.
Właśnie tutaj znajduje się największe ryzyko całej operacji. Celtics wymienili zawodnika będącego w swoim prime na 36-latka, który w ostatnich latach miał wiele problemów zdrowotnych. Dodatkowe wybory i większa elastyczność mają sens długoterminowo, ale Boston nadal chce walczyć o mistrzostwo teraz.
Tatum nie chce jednak mówić o „swojej drużynie”
Odejście Browna automatycznie stworzyło narrację, że Celtics od teraz są już wyłącznie drużyną Tatuma. Sam zainteresowany nie jest specjalnie zainteresowany takim określeniem.
Podczas Media Day podkreślał, że Boston nadal ma wielu doświadczonych zawodników, którzy muszą wspólnie odpowiadać za funkcjonowanie zespołu. Nie chodzi więc o zastąpienie duetu Tatum–Brown układem, w którym jeden zawodnik dostanie jeszcze większą kontrolę nad wszystkim.
To także pasuje do tego, co mówi Stevens.
Szef Celtics uważa, że najtrudniejsze do zatrzymania drużyny potrafią zdobywać punkty na wiele różnych sposobów. Mogą grać pick-and-roll, atakować konkretne matchupy, poruszać się bez piłki i zmieniać sposób gry zależnie od przeciwnika.
– Myślę, że mamy zespół, który może zdobywać punkty na różne sposoby – powiedział podczas Media Day.
W poprzednich latach Boston bardzo mocno opierał się na indywidualnych umiejętnościach Tatuma i Browna, dużej liczbie rzutów za trzy oraz przewagach tworzonych przez skrzydłowych. Nowy skład daje Joe Mazzulli trochę inne narzędzia.
George może tworzyć akcje i grać bez piłki. Conley daje klasycznego rozgrywającego, jakiego Boston od dawna nie miał. Mitchell Robinson wnosi zupełnie inny profil środkowego – zbiórki ofensywne, grę nad obręczą i fizyczność. Derrick White oraz Payton Pritchard pozostają ważnymi obwodowymi, a wokół nich wciąż jest grupa młodszych zawodników.
Boston może więc wyglądać inaczej niż mistrzowski zespół z 2024 roku. Niekoniecznie gorzej, ale na pewno inaczej.
Mazzulla sam nie wie jeszcze, czym będą nowi Celtics
Co ciekawe, Joe Mazzulla przyznał podczas Media Day, że nie uczestniczył w decyzji o transferze Browna. Podziękował byłemu zawodnikowi za wszystko, co zrobił dla organizacji, ale teraz musi ułożyć drużynę, którą dostał.
I właśnie to najbardziej go ekscytuje.
Trener mówił o „nieznanym” – ryzyku, które wiąże się ze zmianami, ale również możliwościach, których jeszcze nie da się przewidzieć. Przyznał wręcz, że dziś nie wie dokładnie, czym jego zespół może się stać.
To uczciwe podejście, bo znaków zapytania jest dużo.
Czy George pozostanie zdrowy? Czy Tatum wróci do poziomu jednego z kilku najlepszych zawodników NBA po operacji Achillesa? Czy Robinson wytrzyma cały sezon? Czy White odzyska skuteczność po znacznie słabszym poprzednim roku? I czy większa głębia rzeczywiście okaże się ważniejsza niż przewidywalność, którą przez lata dawał duet Tatum–Brown?
Na Wschodzie czasu na eksperymenty też nie będzie wiele. New York Knicks bronią mistrzostwa, Miami Heat sprowadzili Giannisa Antetokounmpo, a Philadelphia 76ers mają teraz nie tylko Browna, ale także LeBrona Jamesa, Joela Embiida i Tyrese’a Maxeya.
Celtics nadal mają skład pozwalający myśleć o najwyższych celach. Zmienili jednak sposób, w jaki chcą do nich dojść.
Przez dziewięć lat odpowiedź była prosta: Tatum i Brown. Teraz Stevens uznał, że dalsza przyszłość klubu wymaga większej liczby odpowiedzi.
Dopiero play-offy pokażą, czy oddanie jednego z zawodników, którzy dali Bostonowi mistrzostwo, rzeczywiście było ceną wartą zapłacenia za tę elastyczność.
Dodaj PROBASKET do preferowanych źródeł w wyszukiwarce Google
Sprawdź też kanał PROBASKET na WhatsAppie! Dołącz do obserwowania go, aby nie przegapić najnowszych informacji ze świata NBA. A może wolisz korzystać z Google News? Znajdziesz nas też tam. Zapraszamy!
Wspieraj PROBASKET
