Rok 2026 zapisał się złotymi zgłoskami w historii nowojorskiej koszykówki, jednak radosne wiwaty płynące z Madison Square Garden odbijają się głuchym echem w biurach Brooklyn Nets. Podczas gdy kibice New York Knicks świętują przerwanie 53-letniej posuchy, ich sąsiedzi zza miedzy muszą zmierzyć się z bolesną rzeczywistością bycia w głębokiej przebudowie. Właściciel tych ostatnich, Joe Tsai, w szczerym wywiadzie przyznał, że sukces lokalnego rywala jest dla jego organizacji „zawstydzający”, choć jednocześnie zaznaczył, że nie zamierza zmieniać długofalowej strategii klubu tylko pod wpływem emocji.
Dla Brooklyn Nets ostatnie lata były pasmem rozczarowań. Drużyna po raz trzeci z rzędu nie zakwalifikowała się do fazy play-off, kończąc sezon 2025-26 z fatalnym bilansem 20-62. W tym samym czasie New York Knicks przeszli drogę od ligowego pośmiewiska do mistrzowskiego tronu, co postawiło sąsiadów zza miedzy w niezwykle niekomfortowej sytuacji wizerunkowej. Joe Tsai, pytany o odczucia towarzyszące sukcesom rywala, nie ukrywał negatywnych emocji.
– Co roku jakaś drużyna wygrywa mistrzostwo. Tak się składa, że w tym roku jest to zespół z tego samego miasta. Nie czujemy się z tym zbyt dobrze. To irytuje naszych kibiców i jest to zawstydzające – przyznał w rozmowie z NetsDaily.
Właściciel Nets podkreślił jednak, że profesjonalizm wymaga oddzielenia emocji od decyzji biznesowych. Według niego uleganie presji otoczenia i próba natychmiastowej odpowiedzi na sukces Knicks mogłyby zaszkodzić długofalowym planom organizacji.
Pomimo „czynnika wstydu”, o którym wspomniał Tsai, kierownictwo zespołu na czele z generalnym menadżerem, Seanem Marksem, zadeklarowało wierność obranemu kursowi. Strategia oparta na gruntownej przebudowie ma być kontynuowana, a optymizm właściciela buduje fakt, że drużyna – mimo słabych wyników – ma znajdować się na właściwej drodze. Właściciel wyjaśnił, że w biznesie, sporcie czy jakiejkolwiek rywalizacji nie można pozwolić, aby poczucie wstydu wpływało na sposób działania.
Podobnego zdania jest Marks, który jasno zakomunikował, że sukcesy innych zespołów nie są motywatorem dla działań Nets. Zapytany o to, czy tytuł Knicks zmienia nastawienie klubu, odpowiedział stanowczo: – Nie. W ogóle. Nie będziemy bardziej ani mniej zmotywowani tym, co robi ktoś inny. Kontrolujemy tylko własną drogę.
GM podkreślił satysfakcję z pracy Jordiego Fernandeza i jego sztabu nad rozwojem młodego składu. Jednocześnie Nets chcą uniknąć nerwowych ruchów — wymian po kolejne gwiazdy czy kosztownych kontraktów, które w przeszłości nie przyniosły klubowi upragnionego awansu do Finału NBA.
Problem w tym, że cierpliwość nie oznacza łatwej drogi. Knicks zdominowali ostatnio bezpośrednie starcia, wygrywając aż 14 meczów z rzędu. Brooklyn nie miał również szczęścia w loterii draftu, spadając na szóste miejsce. Nadzieję daje jednak Mikel Brown Jr., który imponował w Lidze Letniej, oraz Julius Randle, pozyskany z Minnesota Timberwolves. Doświadczony weteran ma pomóc w rozwoju niezwykle młodej grupy – Nets mają w składzie aż 11 zawodników w wieku 24 lat lub mniej.
Nadchodzący sezon 2026-27 również nie zapowiada się na „spacerek”. Terminarz przewiduje aż 16 serii back-to-back – najwięcej w całej lidze. Co więcej, trzy z czterech spotkań z Knicks odbędą się w drugą noc takich serii, co może dodatkowo utrudnić Brooklynowi przerwanie fatalnej passy w derbach Nowego Jorku.
Jest jednak i światełko w tunelu. Peter Stern, dyrektor finansowy Brooklyn Sports & Entertainment, uważa, że sukces Knicks może paradoksalnie zadziałać na korzyść Nets, budząc na nowo zainteresowanie koszykówką wśród „uśpionych” nowojorskich kibiców. Rzecz jasna, Brooklyn nie zamierza znikać z koszykarskiej mapy miasta. Barclays Center nadal cieszy się wysoką frekwencją, a klub przeznacza około 150 milionów dolarów na modernizację hali.
– Cieszymy się z sukcesu Knicks. Chcemy, by jak najwięcej osób kochało koszykówkę – stwierdził Stern.
Choć era Tsaia, rozpoczęta wielkimi nadziejami po zakontraktowaniu w 2019 roku Kevina Duranta i Kyriego Irvinga, nie potoczyła się zgodnie z planem, właściciel zdaje się wierzyć w pozytywną trajektorię. Na razie jednak Brooklyn musi pogodzić się z rolą młodszego brata, który z zazdrością spogląda na paradę mistrzowską na Manhattanie, wybierając trudną drogę cierpliwej odbudowy zamiast pogoni za szybkim sukcesem.








