Charles Barkley, jeden z najbardziej bezkompromisowych głosów w historii NBA, po latach wrócił do decyzji, która – jak sam przyznaje – do dziś nie daje mu spokoju. W rozmowie w programie „The Dan Patrick Show” legendarny były koszykarz wyznał, że gdyby mógł cofnąć czas, jedna z najgłośniejszych wymian lat 90-tych nigdy by się nie wydarzyła.
Przenosiny Charlesa Barkleya z Phoenix Suns do Houston Rockets, do których doszło w 1996 roku, były wydarzeniem, które wstrząsnęło fundamentami NBA. Zawodnik, który raptem trzy lata wcześniej poprowadził ekipę z Arizony do Finałów NBA, samemu zdobywając zresztą tytuł MVP, czuł się tam jak w domu. Zapewnienia płynące z organizacji utwierdzały go w przekonaniu, że jego pozycja jest niepodważalna. Tymczasem, jak wynika z najnowszych wypowiedzi samego zainteresowanego, dla niego ten transfer był przede wszystkim bolesnym zaskoczeniem.
Wspominając tamte dni, 63-latek opisał sytuację, w której przedstawiciele Rockets kontaktowali się z nim jeszcze przed sfinalizowaniem transakcji, badając jego oczekiwania finansowe. Gwiazdor zlekceważył wówczas te sygnały, ufając słowom władz swojego ówczesnego klubu. Jak wyznał z wyraźną nostalgią w rozmowie z Danem Patrickiem: – Żałuję, że Suns kiedykolwiek oddali mnie do Houston. (…) Chciałem zakończyć karierę w Phoenix. Jedyne, czego pragnąłem, to szansa na zwycięstwo.
Barkley wierzył, że jego poprzedni pracodawca był o krok od zdobycia upragnionego pierścienia mistrzowskiego. Nie jest tajemnicą, że w tamtym okresie rywalizacja Suns z Rockets była jedną z najbardziej zaciętych w lidze, a obie drużyny regularnie spotykały się w fazie play-off, tocząc siedmiomeczowe batalie. Po latach Sir Charles z goryczą przyznał, że rozbicie tamtego składu pozbawiło go szansy na triumf w barwach, które kochał najbardziej.
– Nasza drużyna prędzej czy później musiała sięgnąć po mistrzostwo. Byliśmy dwiema najlepszymi ekipami w stawce – stwierdził, odnosząc się do siły Suns z okresu przed wymianą oraz ich starć z Rockets.
Ostatecznie Barkley trafił do Teksasu w zamian za grupę solidnych graczy, w tym Sama Cassella i Roberta Horry’ego. Choć w Houston, wraz z Hakeemem Olajuwonem i Clyde’em Drexlerem, stworzył jedną z pierwszych „Wielkich Trójek” w historii NBA, rzeczywistość okazała się daleka od oczekiwań.
Co prawda na papierze skład popularnych Rakiet prezentował się znakomicie, jednak wszyscy trzej wymienieni gracze byli już po trzydziestce, a w dodatku Chuck i Hakeem zaczęli zmagać się z problemami zdrowotnymi, przez co nie byli już w stanie grać na najwyższym poziomie przez cały sezon regularny, łącznie z fazą play-off. Do tego dochodziła chemia i styl gry – każdy z nich był przyzwyczajony do bycia pierwszą opcją, co momentami spowalniało ofensywę i zaburzało rytm drużyny. Nie mówiąc nawet o rosnącej w siłę ligowej konkurencji, na czele z Utah Jazz, Seattle SuperSonics i Chicago Bulls.
Zresztą sam zawodnik zdaje się rozumieć sytuację, która wówczas zaistniała. We wspomnianej rozmowie nie szczędził sobie słów surowej samokrytyki, oceniając końcowy etap kariery jako cień dawnej świetności. – Przez ostatnie dwa lata kariery zawodniczej byłem zwyczajnie do bani – przyznał bez ogródek, nawiązując do problemów zdrowotnych i spadku formy.
Mimo żalu związanego z transferem, Barkley podkreślił, że zawsze kierował się profesjonalizmem. Wspomniał o pakcie, jaki zawarł z Michaelem Jordanem – obaj obiecali sobie, że nigdy nie będą strajkować ani wymuszać zmian w kontraktach, niezależnie od tego, czy inni zawodnicy zarabiali w danym momencie więcej. Ta staroświecka lojalność wobec podpisanej umowy definiowała go jako sportowca aż do momentu zawieszenia butów na kołku.
Dziś, jako ceniony analityk, Sir Charles patrzy na koszykówkę z innej perspektywy, choć wciąż z tą samą pasją i bezkompromisowością. Jego niedawna krytyka błędów defensywnych drużyny Florida Gators pokazuje, że mimo upływu lat, wciąż analizuje grę z precyzją wielkiego mistrza, który wie, jak wysoka jest cena błędnych decyzji – zarówno tych na boisku, jak i w gabinetach menedżerów. Historia jego transferu do Houston pozostaje jedną z największych ligowych zagadek typu „co by było, gdyby”. Bo nawet legendy NBA nie zawsze decydują o własnej historii.









