Celtics oddali Jaylena Browna do drużyny, która ograła ich w play-offach, mimo że Boston prowadził 3-1. Oddali 30-letniego zawodnika po najlepszym sezonie w karierze za 36-letniego Paula George’a, który w ostatnich latach coraz częściej walczył bardziej ze zdrowiem niż z rywalami. O co chodzi? Dlaczego? Po co? Jeśli wytniemy wszystkie wulgaryzmy, to właśnie te pytania zadają sobie dziś kibice Celtics, a ja spróbuję na nie odpowiedzieć.




Chyba każdego pierwsza reakcja na ten transfer, to była „tylko tyle?”. Tylko tyle można było otrzymać za Jaylena Browna, który właśnie rozegrał najlepszy sezon w karierze, a jeszcze niedawno zdobył mistrzostwo NBA i był MVP finałów! Jak to jest więc możliwe?

Dla formalności: Celtics wysłali Browna do Philadelphia 76ers w zamian za Paula George’a, dwa wybory pierwszej rundy draftu i dwa wybory drugiej rundy. Do Bostonu trafią picki pierwszej rundy 2028 i 2031 oraz dwa drugorundowe wybory w latach 2028 i 2030. Sixers otrzymali jednego zawodnika, czyli Jaylena Browna.

Nie znalazłem żadnej opinii, która oceniałaby ten transfer pozytywnie z punktu widzenia Celtics. W skali 1-6 Sixers otrzymywali przeważnie 4+ lub 5, a Boston 2.

Spróbujmy zrozumieć, co tam się wydarzyło – dlaczego Celtics oddali Browna i dlaczego dostali tak mało?

Dlaczego Celtics chceli się pozbyć Browna?

Teoretycznie nie ma jednej jasnej odpowiedzi, ale spróbuję przytoczyć najczęściej pojawiające się argumenty, które przyczyniły się do tej decyzji.

  • Przez lata, po każdych nieudanych play-offach mówiono, że duet Tatum – Brown trzeba rozbić. Nawet po zdobytym mistrzostwie w 2024 roku temat wracał. Problem polega na tym, że w nowej NBA nie wystarczy mieć dwóch bardzo dobrych skrzydłowych na ogromnych kontraktach. Trzeba jeszcze mieć pieniądze na pozostałych zawodników, którzy będą bronić, rzucać, rozgrywać, wnosić energię z ławki i dawać elastyczność. Władze Celtics doszły do wniosku, że Jayson Tatum zostaje centrum projektu, a Browna zarabiającego ogromne pieniądze trzeba pożegnać.
  • Zaawansowane statystyki nie kochały Browna tak jak kibice i dziennikarze. To jest ciekawy wątek, bo zarówno fani, jak i media często stawały po stronie Jaylena Browna i traktowały go jak jednego z najlepszych zawodników lidze. Problem jednak pojawia się, kiedy schodzimy na temat zaawansowanych statystyk. I tak na przykład w net rating, czyli różnicy punktów na 100 posiadań, Celtics z Brownem w zeszłym sezonie byli +6,9, co jest dobrym wynikiem. Tylko, że bez niego Boston miał ten wskaźnik aż +16,3! Co jest wynikiem znakomitym i wielu analitykom zaczęło to dawać do myślenia.
  • Tak zwane „nerdy”, czyli osoby skupiające się się na zaawansowanych statystykach od dawna twierdzą, że Brown nie daje zespołowi tyle, ile nam się wydaje. My widzimy średnie na poziomie: 28,7 punktu, 6,9 zbiórki i 5,1 asysty. Widzimy lidera, drużyny, która była w czołówce Wschodu, kiedy Tatum leczył kontuzję. Analitycy jednak widzą więcej i zaczynają mieć wątpliwości, zaczynają zadawać trudne pytania, na które władze klubu musiały sobie odpowiedzieć.
  • Oprócz statystyk jest też bilans Celtics z Brownem i bez. Widziałem, że Tom Haberstroh na Twitterze policzył to dokładnie i wyszło mu, że bilans meczów Celtics, w których Brown nie grał to 90-36, a więc 71%, a w ostatnich trzech sezonach mieli bez niego bilans 36-6, czyli 85,7%! To poziom drużyny, która celowałaby w 70 wygranych w sezonie zasadniczym!
  • Pamiętajmy jednak, że co prawda liczby nie kłamią i z liczb zawsze można coś wyczytać, to jednak zawsze opowiadają własną historię, którą trzeba umieć odczytać. Ten bilans 36-6 wygląda imponująco, ale przecież nie wiemy z kim były te mecze. Brown nie pauzował wiele z powodu kontuzji, dlatego te spotkania mogłyby być raz, że ze słabszymi rywalami, kiedy lider mógł odpocząć, albo pod koniec sezonu, kiedy miejsce w tabeli było znane, a rywalem mogła być drużyna tankująca. Bilans 36-6 na papierze wygląda super, ale trzeba pamiętać, aby umieć właściwie odczytać kontekst. Poza tym trzeba pamiętać, że Celtics grają według pewnego konkretnego schematu, systemu, w którym brak jednego zawodnika nie oznacza natychmiastowej zmiany koncepcji.
  • Słuchając i czytając o tym transferze znalazłem też argument charakterologiczny. O Brownie od dawna krąży opinia, że jest bardzo pewny siebie, przemądrzały, momentami trudny i przekonany o własnej wartości. To nie musi być wada, bo żeby odnosić sukcesy w sporcie, to trzeba te cechy też posiadać. Dodaję to jako ciekawostkę, bo tak naprawdę to nie dojdziemy do tego czy na pewno tak jest. Możemy pozostać przy osobistych wrażeniach i opiniach innych ludzi.
  • Wracając jeszcze do „nerdów” i zaawansowanych statystyk… o tym jak to potrafi być odjechany świat niech świadczy fakt, że Bobby Marks z ESPN w podkaście Hoop Collective przytoczył opinię jednej osoby od analityki, według której Brown miał być dopiero siódmym najlepszym graczem Celtics. Co jest oczywiście absurdalne, ale pokazuje jak bardzo odleciany potrafi być ten świat zaawansowanych statystyk.
  • Władze Celtics na pewno nie uwierzyły w taką historię, ale w NBA coraz więcej klubów ufa różnym modelom, analizom, niż testowi oka i doświadczeniu. Na pewno warto brać te dodatkowe elementy pod uwagę, ale trzeba je też umieć czytać i porównywać z tym, co się widzi.

Kontrakt, czyli najważniejszy element całej historii

Tak naprawdę może być tak, że przy transferze Browna sprawdzi się stare powiedzenie, że jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Ale to jest znów bardziej skomplikowane niż po prostu wartość kontraktu. Zachęcam do wspólnej analizy.

Jaylen Brown ma ważną umowę jeszcze przez trzy sezony. Jego obecny kontrakt to pięcioletnia umowa na kwotę 285,4 mln dolarów. Umowa Paula George nie jest aż tak duża i w najgorszym wypadku ważna będzie tylko dwa sezony. Dobrze pokazuje to poniższa tabela.

ZawodnikWiekKontrakt po transferze2026/272027/282028/29
Jaylen Brown303 lata do końca obecnej umowyok. 57,1 mln dol.ok. 61 mln dol.ok. 65 mln dol.
Paul George362 lata do końca, ostatni rok to opcja zawodnikaok. 54,1 mln dol.ok. 56,6 mln dol. (opcja)—

Bardzo ważnym elementem, który trzeba wziąć pod uwagę jest fakt, że już 26 lipca Brown mógł podpisać dwuletnie przedłużenie aktualnego kontraktu za około 142 mln. Wychodzi po 71 mln za sezon i weszłoby w życie dopiero od sezonu 2029/30, ale i tak! Nawet przy rosnących pensjach i zwiększających się limitach jest to kwota ogromna.

I tu dochodzimy do sedna całej historii. Dlaczego Boston chciał oddać Browna? Bo po prostu nie chciał mu płacić tak dużych pieniędzy. Przy aktualnych limitach i progach podatkowych różnica nawet kilku milionów dolarów może mieć ogromne znaczenie w kontekście budowania drużyny. W Bostonie uznano najprawdopodobniej, że Brown jest bardzo dobrym zawodnikiem, ale nie aż tak, aby płacić mu 70 milionów za sezon.

W dodatku, jeśli przyjrzymy się kwestii dlaczego rynek tak nisko wycenił Jaylena Browna, to nie chodzi o to, że nikt go nie chciał, bo jest słaby. Chodziło o to, że menedżerowie innych klubów musieli sobie odpowiedzieć na pytanie: czy Brown jest wart 60-65 milionów dolarów? Jak widać nie jest. Gdyby jego kontrakt wynosił 40-45 mln za sezon, to jestem pewien, że ustawiłaby się po niego kolejka chętnych.

Wychodzi więc na to, że nowa rzeczywistość zweryfikowała Browna i Celtics, bo to nie sam zawodnik wydaje się być problemem, ale jeśli połączymy wysokość jego kontraktu z nowymi przepisami, progami i limitami, wychodzi nam, że po prostu kluby stwierdziły, że nie jest on wart aż tyle i gdyby miały większą elastyczność, to może i by go wzięły, ale że nie mają, to nie będą ryzykować.

Dziś te maksymalne umowy i ich przedłużenia są dla takich graczy jak Luka Doncic, Jayson Tatum, Nikola Jokić, Shai Gilgeous-Alexander, a niedługo Victor Wembanyama. Są dla liderów najlepszych drużyn, największych gwiazd.

Oczywiście fakt, że Celtics się tak bardzo spieszyli z tym transferem i obdzwonili całą ligę i zgodzili się na deal z Sixers, nie pomaga w zdobyciu się na wyrozumiałość wobec nich. Przecież Brown nie poprosił o transfer i można było jeszcze poczekać. Można było nie oferować mu przedłużenia i zrobić transfer za miesiąc, dwa czy w trakcie sezonu. Celtics wyglądali jednak na zdesperowanych i dlatego dostali tak mało. To jest moim zdaniem największe zaskoczenie, że tak bardzo się spieszyli. A może uznali, że lepszego dealu nie będzie?

Ten pośpiech wygląda po prostu źle. Nawet jeśli od dawna chcieli to zrobić, to jednak wielu osobom komentującym ten transfer wydaje się, że mogli jeszcze poczekać.

Rzeczywistość zweryfikowała i Celtics i Browna

Podobno Celtics sprawdzili rynek bardzo wnikliwie i szeroko. Rozmawiali z każdym klubem. Oddanie Browna do „lokalnego” rywala wygląda jednak na desperację i ruch, którego nie potrafią zrozumieć zarówno kibice, jak i dziennikarze.

Czytałem, że Celtics chcieli aż czterech wyborów w pierwszej rundzie, a skończyło się na Paulu George’u i dwóch pickach z pierwszej rundy. To pokazuje jak brutalnie rynek zweryfikował ich oczekiwania oraz wartość Jaylena Browna.

Tu dochodzimy jednak do najważniejszej konkluzji, którą już pisałem, ale chciałbym, aby wybrzmiała najgłośniej. Brown nie jest słabym zawodnikiem. Nie jest też tak, że nikt go nie chciał. Rynek uznał, że nie jest zawodnikiem, któremu należy się kontrakt o wartości 60, a 65, a za chwilę 70 milionów dolarów za sezon.

Widziałem też wypowiedzi Kevina Love’a czy Kyle’a Kuzmy, którzy bardzo krytykują nowe przepisy, bo dopiero teraz widzimy jakie niosą ze sobą konsekwencje. Oczywiście NBA chodziło o to, aby liga była bardziej wyrównana, żebyś mógł mieć dwie gwiazdy, a nie trzy, ale wychodzi na to, że nawet każdy zespół, który wchodzi na wysoki poziom dzięki wyborom w drafcie będzie dochodził do ściany, w której będzie musiał oddawać drugiego lub trzeciego najlepszego gracza w drużynie, bo nie będą mogli mu zapłacić oczekiwanej przez niego pensji. Nie dlatego, że nie będą chcieli, ale że te przepisy o limitach i progach podatkowych ich do tego zmuszą.

Myślę, że to jest temat, który w ogóle zasługuje na oddzielny artykuł. Wracając do Browna, to jego sytuacja idealnie pokazuje rzeczywistość nowej NBA. Jeśli nie jesteś Giannisem, Luką czy Jokiciem, to musisz się liczyć z tym, że twój klub nie będzie chciał ci płacić takich pieniędzy jak największym gwiazdom. Kontrakt „supermax” powinien być zarezerwowany dla TOP5 może TOP10 zawodników.

Paradoks sytuacji z Brownem polega też na tym, że z jednej strony on podbił swoją wartość, ale jednocześnie jej nie podbił. Zagrał najlepszy sezon w karierze: 28,7 punktu, 6,9 zbiórki i 5,1 asysty. Był liderem bez Tatuma i jego zespół był w czołówce Wschodu, a skazywany był na play-iny. Brown był szósty w głosowaniu MVP i trafił do drugiej piątki sezonu (All-NBA Second Team). Mimo to rynek nie potraktował go jak gracza, za którego trzeba oddać wszystko.

Do Filadelfii!?

To jest element, którego najbardziej nie rozumieją kibice Celtics i to ich boli najbardziej. Przeważnie w takich sytuacjach drużyny oddają swoje gwiazdy do zespołu z przeciwnej konferencji. Jeśli planują walkę o mistrzostwo, to po prostu nie chcą wzmacniać rywala z tej samej dywizji lub konferencji.

To, że Brown trafia z Celtics do Sixers wydaje się być kuriozalne. Zwłaszcza, jeśli dodamy fakt, że to właśnie Sixers pokonali Boston w tegorocznych play-offach i wygrali mimo że przegrywali już 1-3! To była jedna z najbardziej bolesnych porażek Celtics w ostatnich latach.

Boston pomógł stworzyć Sixers bardzo dobry zespół, przecież Tyrese Maxey i VJ Edgecombe na obwodzie są niezwykle groźni, a jeśli dodamy do tego zdrowego Joela Embiida (nawet czasem zdrowego), to z Brownem ta drużyna naprawdę może być mocna.

Paul George nie jest odpowiedzią

Nie udawajmy też, że odpowiedzią na problemy Celtics jest 36-letni Paul George, bo na pewno nie jest lepszym graczem od Jaylena Browna. Kiedyś był znakomitym zawodnikiem, ale dziś częściej nie gra, niż biega po boisku.

Oczywiście może stać się cud i zdrowy oraz w formie PG13 będzie skuteczną bronią u boku Tatuma, ale to jest życzeniowe myślenie, a więc ogromne ryzyko.

Nie jest to więc wzorcowa wymiana Brown za młodszego zawodnika i wybory w drafcie, aby mieć perspektywę i elastyczność w budżecie. To jest wymiana za starszego zawodnika, wybory w drafcie i nadzieja, że za dwa lata łatwiej będzie przebudować skład wokół Tatuma. To jest rodzaj zakładu przeciwko przyszłości Sixers, bo Celtics muszą zakładać, że ten projekt im nie wypali i te wybory w drafcie mają szansę być wysokie.

Jaka jest więc ta brutalna prawda?

Brutalna prawda jest taka, że Celtics najwyraźniej nie widzieli w Brownie supergwiazdy wartej kolejnego wielkiego zobowiązania. Nie zawodnika słabego, ale nie gracza wybitnego, którego trzeba próbować zatrzymać za wszelką cenę.

Można pokusić się o stwierdzenie, że Celtics prawdopodobnie uznali, że Brown jest znakomity, ale przepłacony. A w nowej NBA to potrafi wystarczyć, żeby klub podjął brutalną decyzję o rozstaniu. Nawet jeśli mówimy o mistrzu NBA, MVP finałów i zawodniku po najlepszym sezonie w karierze. Salary Cap wygrywa z sentymentem i przywiązaniem.

Wartość Browna zweryfikował rynek, który uznał, że nie jest pełnoprawną supergwiazdą. Zobaczymy jakie kroki wobec niego wykonają Sixers. Czy jednak Maxey i Edgecombe nie będą ich priorytetami, bo tak może być.

Sixers wzmocnili się na chwilę (na trzy sezony), bo przyszłość Browna jest tam dość niepewna (z tego samego powodu co w Bostonie). Celtics wzięli co mogli i starają się myśleć o przyszłości. I dlatego ten transfer jest tak „brutalny”, bo pokazuje jak nowe przepisy mogą być bezwzględne nawet wobec bardzo dobrych zawodników.

Więcej moich artykułów znajdziesz tutaj. Jestem też na Twitterze oraz Instagramie.

Zachęcam też do przeczytania wywiadu ze mną, który ukazał się na portalu pracasport.pl. Opowiadam w nim o historii PROBASKETU, który w tym roku skończył 25 lat oraz o tym jak działamy i jak to możliwe, że udało nam się przetrwać.


PROBASKET ma swój kanał na WhatsAppie! Kliknij tutaj i dołącz do obserwowania go, by nie przegapić najnowszych informacji ze świata NBA! A może wolisz korzystać z Google News? Znajdziesz nas też tam, zapraszamy!

Lubisz dłuższe teksty? Polecam ten:

Wspieraj PROBASKET

  • Sprawdź najlepsze promocje NIKE i AIR JORDAN w Lounge by Zalando
  • W oficjalnym sklepie NIKE znajdziesz najnowsze produkty NIKE i JORDAN oraz dobre promocje.
  • Oficjalny sklep marki adidas też ma dużo do zaoferowania.
  • Oglądasz NBA? Skorzystaj z aktualnej oferty - kup dostęp do NBA League Pass.
  • Lubisz buty marki New Balance? W ich oficjalnym sklepie znajdziesz coś dla siebie.
  • Oryginalne perfumy i kosmetyki z dużymi rabatami znajdziesz w sklepie FLACONI.PL




  • Subscribe
    Powiadom o
    guest
    27 komentarzy
    najstarszy
    najnowszy oceniany