Braiden Bell dostał największą szansę w swojej zawodowej karierze. Kilka dni temu Portland Trail Blazers ogłosili go nowym głosem telewizyjnych transmisji ich zespołu, a osiem godzin później zakończyli z nim współpracę. Powodem były rasistowskie i seksistowskie wpisy opublikowane kilkanaście lat temu, kiedy Bell był nastolatkiem. Ta sytuacja nasuwa ważne pytania o odpowiedzialność za swoje słowa i czyny sprzed lat oraz o konsekwencje, jakie mogą nas wszystkich spotkać.
Tydzień temu Blazers przedstawili Bella jako nowego komentatora. Miał zastąpić Kevina Calabro, który przez lata komentował mecze ich zespołu. Bell wcześniej pracował między innymi przy transmisjach Phoenix Mercury w WNBA oraz Valley Suns w G League. Posada w NBA miała być przełomem, na który pracował przez wiele lat. Zanim zdążył się nią nacieszyć, to wycofał się z jego zatrudnienia.
Reporter lokalnej stacji KGW, Devon Haskins, odnalazł wpisy Bella z 2012 i 2013 roku. W jednym pisał obraźliwie o osobach pochodzenia azjatyckiego, w innych używał pogardliwego języka wobec kobiet. W świecie dorosłych nawet bym nie wnikał w szczegóły, co ktoś powiedział czy napisał. Jeśli przekraczana jest pewna granica, to na tak eksponowanych stanowiskach, gdzie ktoś staje się „głosem klubu”, należy zachować nazwijmy to: nienaganną i wysoką kulturę osobistą.
Tyle, że mówimy tu o wpisach sprzed kilkunastu lat, kiedy ten facet miał 15 lat! Dzisiejsi 40-latkowie i starsi mają szczęście, bo za czasów ich młodości nie było jeszcze mediów społecznościowych. Nie mieliśmy okazji utrwalać swojej głupoty, a przecież każdemu na pewno zdarzyło się powiedzieć czy myśleć coś za dziś by się wstydził.
Żeby mieć pewność, że nie bronię jakichś skrajnych wynaturzeń sprawdziłem co ten gość napisał. Otóż jeden wpis brzmiał „nie jestem rasistą … Ale nie będę kłamał… Azjaci mnie wkurzają„, a drugi wykorzystywał jakieś pogardliwe określenie wobec kobiet, które „ukrywają swoją rozwiązłość„. Z tego co ustaliłem, to nie padły tam nawet słowa na literę f… !
Zaznaczę, że możliwe, że tych wpisów było więcej, ale nie udało mi się ich znaleźć. Dlatego, aby być dobrze zrozumianym – jeśli było ich więcej i były mocniejsze, to OK, mogę przyjąć argumentację klubu. Natomiast jeśli to są najpoważniejsze oskarżenia wobec tego człowieka, to zastanawiam się gdzie leży granica zdrowego rozsądku?
Mówimy o wpisach 15-latka! Niedojrzałego emocjonalnie dzieciaka, który być może wcale tak nie myślał, ale chciał się popisać przed kolegami… Czy naprawdę jako dorośli powinniśmy ponosić konsekwencje swoich słów z czasów, kiedy byliśmy w podstawówce lub liceum!?
Jeśli spojrzymy na siebie, to czy nam też nie zdarzyło się wierzyć lub mówić opinii skrajnie nieodpowiedzialnych, głupich lub takich, których dziś byśmy się po prostu wstydzili? Naszą przewagą jest to, że jeśli tak jak ja jesteś 40+ (w sumie może nawet 30+ się do tego grona łapią), to kiedy byliśmy nastolatkami nie było mediów społecznościowych i nie mogliśmy tych naszych „przemyśleń” utrwalać dla przyszłych pokoleń.
Pamiętacie jak chcieliśmy imponować kolegom, prowokowaliśmy, powtarzaliśmy zasłyszane głupoty i nie zawsze rozumieliśmy, jak krzywdzące mogą być nasze słowa? Różnica polega na tym, że większości tych wypowiedzi nikt nie zapisał w publicznym archiwum, które pracodawca może przeszukać po kilkunastu czy dwudziestu latach.
Ja akurat jestem za to wdzięczny, bo pamiętam, że jako bardzo młody człowiek zdarzyło mi się nabierać na różne narracje czy teorie. Jedną z najbardziej dziś wstydliwych była myśl, że to co mówi Korwin-Mikke ma sens. To było 30 lat temu i na szczęście szybko zrozumiałem, że należy patrzeć na wszystkie wypowiedzi każdego polityka, a nie tylko wybierać sobie te, które się chce i które uderzają gdzieś w nasz czuły punkt (moim był wtedy skrajny, radykalny wręcz racjonalizm).
Wróćmy jednak do Braidena Bella. Wpisy rzeczywiście były niestosowne, ale czy naprawdę jest to argument za zwolnieniem człowieka z pracy po kilku godzinach bez dania mu szansy na wyjaśnienie i publiczne przeprosiny? Zwłaszcza, że jeśli dobrze szukam i czytam amerykańskie portale, to to były pojedyncze przypadki. Nie jest więc tak, że chłopak przez kilka lat zionął nienawiścią w socjalach.
Dzień po zwolnieniu Bell przeprosił. Nie zaprzeczał, że wpisy należały do niego, i przyznał, że użyty język był niewłaściwy. Podkreślił jednak, że pisał te słowa około 14 lat temu, kiedy miał 15 lat i że nie opisują one człowieka, którym jest dzisiaj. Czy to nie jest wystarczający argument za tym, aby nie skreślać go jako człowieka!?
Oczywiście, że każdy powinien ponosić konsekwencje swoich słów i czynów, ale powinniśmy też pamiętać, że wiek, w którym coś zrobimy lub powiemy naprawdę ma znaczenie i że zasługujemy na drugą szansę. Trudno wymagać od nastolatka dojrzałości dorosłego człowieka, a później od dorosłego człowieka oczekiwać, że będzie bez końca odpowiadał za swoją nastoletnią niedojrzałość. Jeżeli dojrzewanie ma cokolwiek znaczyć, musimy zostawić miejsce na zmianę poglądów, zrozumienie błędu i inne zachowanie.
Jeżeli chcemy ustalić, kim jest Braiden Bell dzisiaj, ale to się tyczy tak naprawdę każdego z nas, to powinniśmy zainteresować się również tym, co robił on później, jakim człowiekiem się stał i co sobą reprezentował. Inaczej piętnastolatek staje się ważniejszy niż dorosły człowiek, który przez kolejne lata budował swoją zawodową i osobistą historię.
Chcę wierzyć, że z młodzieńczego racjonalizmu pozostała mi silna potrzeba uczciwości i racjonalności, a w przypadku Blazers szczególnie niewygodny jest fakt, że przecież latem pozyskali z Memphis Grizzlies Ja Moranta, zawodnika, który już w dorosłym życiu zachował się nazwijmy to nieodpowiedzialnie. W dodatku nie raz, a i tak dostał drugą, a potem trzecią szansę.
Jeśli ktoś nie pamięta, to w 2023 roku Morant został zawieszony najpierw na osiem meczów, a potem na 25 za pokazywanie broni w mediach społecznościowych. Poniósł konsekwencje, a więc jak widać Blazers uznali, że jego wcześniejsze zachowanie nie przekreśla możliwości reprezentowania klubu dzisiaj.
To oczywiście różne przewinienia, ale pytanie o spójność i racjonalność pozostaną niestety bez odpowiedzi. Dlaczego dorosły zawodnik po powtarzających się błędach może otrzymać kolejną szansę, a komentator zostaje odrzucony za słowa z okresu dorastania?
Trudno nie zastanawiać się, czy gotowość do wybaczania nie zależy też od statusu danej osoby i tego jak jest potrzebna na boisku.
Z młodzieńczego racjonalizmu pozostało we mnie poczucie, że wszyscy jesteśmy równi. To znaczy, że każdemu z nas należy się taki sam szacunek bez względu na to kim jesteśmy, a nasze stanowiska w pracy świadczą tylko o tym jaką mamy odpowiedzialność, a nie że na pewno jesteśmy mądrzejsi czy lepsi. Wiem, że to bardzo niepopularna opinia, ale doprecyzuję – można mieć o kimś złe zdanie i kogoś nie szanować, ale niech to wynika z doświadczenia, a nie z uprzedzeń.
Wróćmy do sytuacji Braidena Bella.
Bell chce wrócić. Prawnik kwestionuje decyzję klubu
Bell nie zamierza pogodzić się ze zwolnieniem. Jego pełnomocnik Arnie Herz wystąpił o przywrócenie go na stanowisko, a w rozmowie z FOX 12 przekonywał, że komentator miał ważną umowę i nie było podstaw prawnych do jej rozwiązania. Herz liczy na porozumienie, zanim klub zatrudni stałego następcę.
Argument pełnomocnika dotyczy jednak także proporcji. W opublikowanym oświadczeniu podkreślił, że Bell wziął odpowiedzialność za swoje słowa, a teraz prosi o uwzględnienie wszystkiego, co zrobił od czasu ich napisania. Blazers odpowiedzielzieli, że podtrzymują wcześniejsze stanowisko. Na razie nie ma więc sygnału, że zamierzają ponownie zatrudnić komentatora.
Ta historia pozostawia nas z pytaniem czy naprawdę mamy odpowiadać za każde zdanie sprzed kilkunastu lub dwudziestu lat tak, jakbyśmy je napisali wczoraj? Szczególnie, jeśli byliśmy nastolatkami, a w późniejszym życiu nie odnaleziono podobnych naszych zachowań?
Szukasz ciekawych artykułów? Co powiesz na lekcję geografii z NBA?
Więcej moich tekstów znajdziesz tutaj. Jestem też na Twitterze oraz Instagramie.
Dodaj PROBASKET do preferowanych źródeł w wyszukiwarce Google!









